Vier interviews, één verhaal: zo maak ik een reportage voor GO!
Bockie De Repper die opnieuw naar school gaat? Daar kan je natuurlijk een leuk artikel over schrijven. Maar als je zo'n reportage maakt voor het GO!, moet het verhaal vooral ook iets vertellen over onderwijs, leerkrachten en leerlingen vandaag.
Dus trok ik naar GO! atheneum Dendermonde en sprak er niet alleen met Bockie, maar ook met directeur Gerd De Wit, wiskundeleraar Pieter Huyck en leerling Lenn Teran.
Vier gesprekken. Vier heel verschillende perspectieven. En daarna begint het echte werk.
Niet Bockie, maar onderwijs is het verhaal
De aanleiding was Bockie gaat naar school, de tv-reeks waarin Bockie De Repper een maand lang opnieuw leerling werd. Het meest voor de hand liggende artikel zou dan een interview met Bockie zijn: hoe was het om opnieuw toetsen te maken, huiswerk te krijgen en tussen zeventienjarigen in de klas te zitten? Interessant, zeker. Maar voor opdrachtgever GO! ligt de relevantie ergens anders: Wat leert zijn ervaring ons over onderwijs vandaag?
Daarom sprak ik ook met de mensen rondom hem. Directeur Gerd De Wit vertelde wat het betekent om een televisieploeg een maand lang in je school binnen te laten. Over duidelijke afspraken, leerlingen beschermen en ervoor zorgen dat jongeren die niet gefilmd wilden worden ook echt buiten beeld konden blijven.
Wiskundeleraar Pieter Huyck gaf dan weer een inkijk in iets heel anders: hoe voelt het om gewoon les te geven terwijl je een microfoon draagt, de klas extra wordt uitgelicht en verborgen camera's alles registreren? En leerling Lenn Teran vertelde hoe Bockie van bekende televisiemaker verrassend snel gewoon een klasgenoot werd.
Goede interviews zijn nog geen goed artikel
Net daar zit voor mij een belangrijk verschil tussen interviews afnemen en een reportage schrijven. Na vier gesprekken heb je behoorlijk wat materiaal. Quotes, anekdotes, observaties en verschillende mogelijke verhalen. Die allemaal na elkaar zetten, levert nog geen goed artikel op.
Wat is voor deze opdrachtgever interessant? Wat wil de lezer weten? Welke stemmen vullen elkaar aan? Waar zit de spanning? En welke uitspraak kan de kapstok van het hele verhaal worden? Die vond ik uiteindelijk bij Bockie zelf.
Hij vertelde hoe anders hij vandaag naar leerkrachten kijkt. Lesgeven is volgens hem allesbehalve evident: elk uur staat er opnieuw een groep tieners voor je neus die niet noodzakelijk zit te wachten op wat jij te vertellen hebt. En waardering voor wat een leerkracht doet, komt soms pas veel later. Daaruit groeide ook de titel: “Respect voor leerkrachten krijg je vaak pas twintig jaar later.”
Plots ging het verhaal niet alleen meer over een bekende tv-figuur die opnieuw op de schoolbanken belandt. Het ging over wat je pas ziet wanneer je opnieuw van dichtbij naar onderwijs kijkt.
Schrijven in functie van je opdrachtgever
Dat is ook hoe ik graag voor organisaties werk.
Niet vertrekken van: Wat kan ik allemaal met deze interviews doen?Wel van: Welk verhaal is voor deze organisatie en haar lezers relevant?
Bij GO! betekent dat dat een artikel menselijk en vlot mag zijn, maar tegelijk iets moet tonen van wat er werkelijk in een school gebeurt. In dit geval ging het onder meer over de relatie tussen leerlingen en leerkrachten, zorg voor jongeren, de realiteit van lesgeven en de impact die een leerkracht soms pas jaren later blijkt te hebben.
Bockie zorgt voor de herkenbare ingang. De directeur, leerkracht en leerling geven het verhaal diepte.
Dat is voor mij reportage en storytelling: goed luisteren, verschillende perspectieven verzamelen en vervolgens de lijn vinden die alles samenbrengt.
Ook een verhaal dat verteld moet worden?
Een goed artikel begint zelden achter een bureau. Het begint bij mensen.
Als freelance copywriter en interviewer ga ik op zoek naar hun verhalen, stel ik de vragen die verder gaan dan het voor de hand liggende en maak ik van verschillende gesprekken één helder verhaal dat past bij je organisatie én bij je publiek.
